zaterdag 1 november 2014

Kwartetten

Donderdagavond kreeg ik een "whatsappje". Of ik vrijdag tussen de middag m'n kleindochter van school kon halen. Natuurlijk kon dat. En even later, oh ja, of ik ook een vriendinnetje met wie ze had afgesproken, mee naar huis kon nemen. Geen probleem.
Stipt om 12 uur stond ik op het schoolplein en kwam ze naar buiten. Maar ik zag geen vriendinnetje. Ik kende dat meisje niet en voelde me al wat onrustig worden. Ik bedoel maar, een kind van een ander.
Terwijl ik daar stond werd ik aangesproken door de juffrouw van groep drie, de klas waar m'n kleindochter in zit. Ze stelde zich voor en zei dat ze me daar nog nooit zien staan wachten. Hartstikke goed dat zo'n iemand  in de gaten houdt met wie de kinderen meegaan. Ik vertelde dat ik m'n kleindochter kwam ophalen en dat ik ook nog een vriendinnetje mee zou nemen. Ik noemde de naam van het meisje en binnen no time kwam ze met het kind op de proppen. Zo dat was tenminste geregeld.
Wij naar het huis van m'n jongste zoon en schoondochter. Jassen uit en spelen maar. M'n kleindochter vroeg aan haar vriendinnetje: "zullen we gaan kwartetten"? Het meisje knikte dat dat goed was. Vervolgens vroeg ze: "zullen we m'n Opa ook mee laten doen"? Ter geruststelling voegde ze hier nog aan toe: "hij verliest toch altijd van mij". Hup kreeg m'n eigenwaarde weer een knauw, maar goed. Het meisje ging ook hiermee akkoord, dus ik mocht ook meedoen. Gelukkig maar, een pak van m'n hart. Het vriendinnetje nam daarop gelijk het initiatief en begon de kaarten te delen. We kregen er alle drie acht. Een echte kwartetter weet dat dit niet goed is. Het moeten er zeven zijn. en niet acht. Laat dat duidelijk zijn. We maakten hier evenwel geen punt van en begonnen te spelen. Al gauw had ik in de gaten dat het meisje dit kwartetspel niet kende en wat uitleg nodig had. Dus legde ik mijn kaarten op de stapel en ging naast haar zitten om even mee te kijken. Ze begreep als snel hoe het moest en scoorden we -het vriendinnetje en ik - een kwartet. Het kind kende evenwel geen mededogen en ging gelijk door. Hup weer een kwartet. Op dat moment kwamen m'n schoondochter en m'n jongste kleinzoon binnen. Die had ook even wat aandacht nodig, dus stelde ik de meisjes voor dat ze alleen verder zouden spelen. Dat verliep voortreffelijk. Toen ik de deur uitging om naar huis te gaan riep m'n kleindochter me achterna dat het spel afgelopen was, en dat ze allebei evenveel kwartetten hadden. Eind goed, al goed.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen