vrijdag 10 oktober 2014

No impactman

Begin september het boek van de Colin Beavan "de no Impactman" gelezen. Ik vermoed dat velen van jullie het boek wel gelezen zullen hebben daarom heel kort waar het hierover gaat. Colin Beavan beschrijft in zijn boek zijn poging om samen met zijn gezin gedurende 1 jaar klimaatneutraal te leven. Kortom niets te doen wat nadelig is voor het klimaat. In zijn boek beschrijft hij wat als gevolg hiervan de consequenties waren voor hun levensstijl. Bij klimaatneutraal leven gaat om dezelfde zaken welke we bij de ecologische voetafdruk tegenkomen namelijk het reduceren van je energieverbruik, vervoer, afval, recycleren, het zoveel mogelijk gebruiken van seizoensgebonden en regionaal verbouwd voedsel, en het treffen van compenserende maatregelen.

Het beste gedeelte uit het boek vond ik waar hij het had over der rol van de economie en het continu streven naar groei. Hij stelt dat sinds 1950 in de VS de BNP (Bruto Nationaal Product) met 550 % is gegroeid, maar dat metingen van geluk 0% stijging laten zien. Voorts stelt hij dat dit allemaal niet zo erg zou zijn als deze groei, waaraan eenieder wordt geacht mee te werken , niet afhankelijk zou zijn van de industriële productie van alle dingen die we zogenaamd zouden willen en die alle hulp- en grondstoffen uit de aarde opslorpt. Ik denk dat hier één van de belangrijkste factoren wordt weergegeven waarom het zo moeilijk is om deze ontwikkeling een halt toe te roepen.

Enfin wil je zoals het boek voorgeeft alles doen wat nodig is om klimaatneutraal te leven, dan heeft dat nogal wat consequenties en was het, als ik het goed lees, zelfs voor de no-impactman eigenlijk niet of nauwelijks haalbaar en uiteindelijk niet vol te houden. Je leeft niet op een eiland, je kinderen gaan naar school, je wilt je familie wel eens bezoeken, je hebt te maken met je collega's buurtgenoten, een alternatief voor een supermarkt is er over het algemeen niet etc. En tenslotte ben je ook nog gewoon mens met je eigen wensen en verlangens.
Waarom dan toch energiebesparende maatregelen treffen, afval scheiden, eten van regionaal seizoensgebonden voedsel, dingen bij voorkeur repareren en niet nieuw kopen en ga zo maar door. Ik heb hier geen echt antwoord op, anders dan dat dat gewoon niet goed voelt. Wat "N" en mijzelf betreft proberen we de dingen te doen die voor ons haalbaar zijn. Hierbij is sprake van een mengeling van morele, economische (kosten/baten) en milieu gerelateerde overwegingen. Consuminderen dus. Een levenstijl waarbij wij ons het prettigst voelen. We proberen zo min min mogelijk te verspillen en besteden, verbruiken  zo zorvuldig mogelijk zonder dat het als oncomfortabel aanvoelt. Deze comfortgrens zal voor iedereen verschillend  liggen. Een ander echt logisch antwoord is er wat mij betreft niet. Mooi vond ik in dit kader de blog (d.d. 9-10 j.l) van Grandma en Grandpa (Kleinfarmhuus)  waarin  zij aangeven om opnieuw de schouders eronder te willen zetten en de zaken serieus ter hand te willen nemen om hun hoeveelheid afval (nog) meer te reduceren.

Hoe verder.
Ik ben van plan onze ecologische voedselafdruk nog eens onder de loep te nemen. Maar dan wil ik er ook achter zien te komen hoe dat ding werkt. Hoe de berekening verloopt en hoe hij tot stand is gekomen. Op deze wijze wil ik wat meer gevoel krijgen bij de zin en wellicht ook de onzin ervan en de effecten van ons eigen handelen. Als ik hier meer over te melden heb zal ik het laten weten.

Zo en nu ga ik oppassen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen