vrijdag 24 oktober 2014

Muziek maken

Wij hadden vroeger thuis een piano en ik heb indertijd zes jaar pianoles gehad. Eén keer per half jaar kwam de stemmer langs. Altijd een belevenis. Na afloop even een riedel en dan dacht ik ja zo moet het, maar zo werd het nooit. Na die zes jaar kwam er niet meer zo van, hoewel het toch altijd is blijven trekken. Af en toe als ik ergens een piano zag staan probeerde ik wel eens wat. Of als ik langs een muziekwinkel kwam en er was niemand in de winkel, dan even proberen en luisteren naar de klank van verschillende piano's. Het was meestal wel zo dat als je dacht, dit klinkt wel, dan deed de prijs dat ook.
In de loop van de tijd ben ik het van het blad spelen verleerd, hoewel dat nooit m'n grootste vaardigheid is geweest. Je kent dat misschien wel. Je hoort iemand een stukje spelen en altijd hapert de musicus, steeds op het zelfde punt. Dat gaat vervelen. Voor de kunstenaar zelf en waarschijnlijk nog meer voor z'n omgeving. Dank u Mozart, zo is het wel genoeg. Nee liever probeerde ik voor de vuist weg wat aan elkaar te breien.

Op een gegeven moment kwamen er elektrische piano's. Aanvankelijk van die gortdroge apparaten, maar gaande weg werden ze steeds beter. Drie jaar geleden heb ik er zelf een gekocht. Een Yamaha CP33, met een paar niet te kleine boxen van 200 Watt per stuk. Ik heb de combinatie, piano met boxen, puur op het gehoor gekocht. Ik houd van een mooi vol geluid. Net zolang gezocht tot ik tevreden was. Eén van de relatieve voordelen van zo'n digitale piano is dat de pianostemmer nooit meer hoeft langs te komen. Nooit geen valse noten meer. Altijd zuiver gestemd. Z'n riedel na afloop mis ik dan helaas ook. Zo nodig kun je ook nog een koptelefoon opzetten en dan hoort niemand meer iets. Alleen jijzelf. Tenslotte zijn ze relatief goedkoop t.o.v. een gewone piano en ook nog eens veel makkelijker te verplaatsen.

Hij staat op een kamertje boven en daar kan ik m'n gang gaan. Soms speel ik samen met één van m'n kleinkinderen, maar meestal vinden ze het al gauw genoeg. Nog steeds brei ik voor de vuist weg wat aan elkaar, met natuurlijk heus wel een miskleun tussen door. Maar ach wat geeft het. Ik bent lekker bezig en heb er plezier in. Zelfs heb ik de illusie dat het me beter afgaat dan vroeger. Een koptelefoon gebruik ik nooit want volgens m'n de buren horen ze nooit wat.

Bespelen jullie een instrument en zo ja wat voor één?

3 opmerkingen:

  1. Herkenbaar verhaal: je weet 'zo moet het', maar zo wordt het nooit. Zoals je inmiddels weet ben ik een niet al te virtuoos ukulelespeler, maar mijn enthousiasme compenseert veel. Het belangrijkste is dat we er lol aan beleven, toch? Joe Jackson zong het al: 'The world could be a better place if some of us could stay amateurs.'

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kon niet meer zo gauw op z'n naam komen dus net even opgezocht. Maar bij een Ukelele moet ik altijd denken aan "Over the Rainbow" uitgevoerd door Israel Kamakawiwo'ole. Het lijkt zo simpel maar wat een prachtige uitvoering.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herken me hier erg in... die riedel is inderdaad altijd blijven hangen.. wij hebben nog een klassieke piano staan, en als de stemmer dan klaar is dan luister ik daarna altijd extra goed naar.. blijft heel mooi! Daarentegen heeft een digitale piano veel voordelen natuurlijk..

    BeantwoordenVerwijderen